Паляванне на стракоз

Там, дзе сонца пяшчотай дурманіць,
Дзе, як краска, цвіце вербалоз,
Абвясцілі сезон палявання
На зялёных імклівых стракоз.

І, цішком жуючы недакурак,
Асцярожны, прыціхлы, як звер,
Паляўнічы, знішчальнік казурак,
Ледзьве шорхаў у роснай траве.

Верыў ён у нябесныя сілы,
Бо нядаўна пабачыў у сне
Страказіныя яркія крылы
Між трафеяў сваіх на сцяне.

Рыхтаваліся ўсе да «сафары»,
Разбівалі ў малітвах ілбы…
Ён адзін дацягнуўся да мары
І трафей нечуваны здабыў,

І нарэшце павесіў у хаце
Фатаграфію са страказой...
Ён не ведаў: усмешка дзіцяці
Стала чыстай крыштальнай слязой.